179
ეს დროით ნაქსოვი ნარატივია – სივრცე, სადაც წარსულის ჩუმი, უიმედო გამოცდილება და თანამედროვე მეცნიერების ნათელი შესაძლებლობები ერთმანეთს ერწყმის. აქ ისტორია არ გრძელდება, აქ ახალი სიცოცხლის დასაწყისია, რომელიც გაჩნდა როგორც პასუხი იმედის, მეცნიერებისა და არჩევანის საჭიროებაზე; ამიტომ, მისი არსებობა თავისთავად გარდატეხის სიმბოლოა – მატერიალიზებული იდეა იმისა, რომ ის, რაც ოდესღაც შეუძლებლად ითვლებოდა, დღეს უკვე რეალურ შესაძლებლობად იქცა.
ეს არ არის სამედიცინო პროცედურისკენ მიმავალი გზა, ეს უხილავ ზღურბლზე გადაბიჯებას გავს, სადაც მეცნიერება არ ეწინააღმდეგება ემოციას; პირიქით, ის მას ახალ ფორმას აძლევს. კულტურა, ტექნოლოგია და პირადი ავტონომია ერთ სივრცეში ერთიანდება და ქმნის ახალ ენას – ეს იმედის ენაა.